Επείγον: Αναζητείται δικαιοσύνη.

     Έχω αγωνία για την οικονομία, το άμεσο και το απώτερο μέλλον. Όπως όλοι.
2 χρόνια τώρα αισθάνoμαι κάθε μέρα και μεγαλύτερη απογοήτευση. Για τις "δεξιότητες" των πολιτικών, για τη σκληρότητα των τραπεζών, για τις λαμογιές πολλών, για εμάς... Δυό χρόνια τώρα έχουν γίνει απίστευτες γκάφες, έχουν προχωρήσει ελάχιστα -ή καθόλου- θέματα που θα έπρεπε σήμερα να έχουν ολοκληρωθεί. Δύο χρόνια τώρα έχουν γίνει ελάχιστα που "ίσως" να εξελιχθούν θετικά. Με αμφιβολίες...

Τί είναι αυτό που μας έχει απογητεύσει τόσο και μας έχει (ή αρχίζει να μας έχει) κάνει άνω κάτω; Τα οικονομικά;  H ανεργία; Ο φόβος έλλειψης χρημάτων για την πληρωμή των βασικών -συντάξεις, μισθοί, δαπάνες δημοσίου; Η αβέβαιη προοπτική; Όλα αυτά μαζί;

Πολλοί λένε ότι φταίνε οι πολιτικοί και οι μεγάλοι "επενδυτές".
Κάποιοι άλλοι λένε ότι φταίνε γενικότερα οι πολίτες, οι πολλοί, που όλα αυτά τα χρόνια ζούσαν με  δανεικά, είτε ως δανειολήπτες είτε ως δημόσιοι υπάλληλοι, είτε ως φοροφυγάδες.

Σε όποια πλευρά κι αν βρίσκεται η αλήθεια ή, σωστότερα, σε όποια πλευρά κι αν βρίσκεται η λύση στο πρόβλημά μας, δεν πρόκειται να έχουμε εξέλιξη, σύμπλευση, ηρεμία και κοινωνική ειρήνη αν δεν αποδοθεί δικαιοσύνη. Δικαιοσύνη για μένα σημαίνει να βρεθούν όσο περισσότεροι ένοχοι γίνεται και να τους ζητηθεί να επιστρέψουν τα χρήματα που έχουν καταχραστεί. Είτε είναι πολιτικοί που χρησιμοποιήσαν για δικό τους όφελος δημόσιο χρήμα είτε είναι απλοί πολίτες που δεν πλήρωσαν αυτό που αντιστοιχεί στο εισόδημά τους είτε είναι επιχειρηματίες που έκλεισαν την επιχείρηση αλλά οι ίδιοι απολαμβάνουν του πλούτου που απόκτησαν σε βάρος των υπολοίπων.

Απόδοση δικαιοσύνης. Τίποτα περισσότερο, τίποτα λιγότερο.
Και αν αυτό επιτευχθεί, τότε όλοι μαζί θα κάνουμε ο,τιδήποτε χρειάζεται για να περάσουμε στην επόμενη φάση: με δυσκολίες, με λιγοστά εισοδήματα, με ταλαιπωρία. Αλλά θα έχουμε αποκτήσει *εμπιστοσύνη* προς αυτούς που θα κυβερνούν. Τοπικά αλλά και σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Αλλά και μεταξύ μας, οι πολίτες.

Διαφορετικά θα έχουμε αδικηθεί κατάφωρα. Κάποιοι που ήταν μια ζωή συνεπείς, νομοταγείς, έντιμοι θα έρθουμε στο ίδιο επίπεδο με αυτούς που ήταν ρεμάλια, λαμόγια, "πονηροί" και ανέντιμοι. Αυτός που γλένταγε, δανειζόταν και δεν πλήρωσε ποτέ δεν θα διαφέρει σε τίποτα με αυτόν που ήταν πάντα τυπικός και συνεπής. Ε αυτό, είναι μεγάλη αδικία, απαράδεκτο και ιδιαίτερα προκλητικό.

Σταματήστε λοιπόν να μου επαναλαμβάνετε ότι φταίω.  Κάντε κάτι για να με πείσετε ότι είστε έντιμοι και ικανοί ΕΣΕΙΣ. Ότι μπορείτε να κάνετε τη δουλειά σας σωστά και να δώσετε λύση, έστω και τώρα. Φροντίστε να αναπτυχθεί πάλι η μεταξύ μας εμπιστοσύνη.
Με συνεργασίες; Με παραιτήσεις; Βρείτε το. Εδώ και τώρα!

Αλλιώς, θα πρέπει να περιμένετε (και να περιμένουμε) τα χειρότερα. Είτε από την πλευρά των πολλών (αναταραχές) είτε από την πλευρά των λίγων (δεν θέλω ούτε να το γράψω...).

Για την κρίση: Μήπως είναι υπεύθυνοι και οι επιχειρηματίες;

Για την οικονομική κρίση γράφτηκαν και γράφονται πάρα πολλά. Άλλοι γράφουν ότι φταίνε οι πολιτικοί.  Άλλοι οι Δημόσιοι Υπάλληλοι και κυρίως οι εφοριακοί. Άλλοι οι πολλοί φοροφυγάδες-ελεύθεροι επαγγελματίες. Άλλοι λένε όλοι μας. Δεν θυμάμαι να έχω διαβάσει όμως ότι φταίνε και οι επιχειρηματίες. Μόνο για καινοτομία διαβάζω και για την επιχειρηματικότητα η οποία δεν "προωθείται" και δεν υποστηρίζεται με τον καλύτερο τρόπο, ειδικά στην Ελλάδα (βλ. γραφειοκρατία).

Κάνω μια σκέψη:

Αν δεν "πίεζαν" οι επιχειρηματίες (μικροί και μεγάλοι) θα υπήρχαν πολιτικοί που κάνουν ρουσφέτια κι εφοριακοί που "λαδώνονται";

Αν έκαναν σωστά τη δουλειά τους οι επιχειρήσεις (κι υπάρχουν κάποιες που την κάνουν) θα είχαμε τόσο χαμηλό ποσοστό παραγωγικότητας και υπηρεσίες που ανταγωνίζονται το κακό δημόσιο;

Αν δεν είχαμε τον κάθε επιχειρηματία, μετά από μερικά επιτυχημένα χρόνια, να *επενδύει* στον εαυτό του και στην οικογένειά του "μεγάλα" ποσά;

Αν δεν γίνονταν σωρηδόν πωλήσεις ελληνικών επιχειρήσεων σε ξέρες εταιρείες, θα ήταν ίδια τα πράγματα;

Ναι, ξέρω, οι επιχειρήσεις έχουν στόχο το κέρδος αλλά πολλές φορές το δυσανάλογα μεγάλο "κέρδος" αδιαφορώντας για τον τρόπο που θα το πετύχουν.
Ναι, οι επιχειρηματίες δουλεύουν απ' το πρωί μέχρι το βράδυ...Αλλά η μέρα έχει 24 ώρες και άντε να εργάζονται 18-20! Δηλαδή 2.5 φορές περισσότερες από τον εργαζόμενο. Κι έχουν επενδύσει και κάποια χρήματα (ίσως). Τελικώς όμως "εισπράττουν" πολλαπλάσιες φορές περισσότερα. Και όταν έρχονται οι ισχνές αγελάδες, λίγοι βάζουν από τα "έτοιμα" για να στηρίξουν την επιχείρησή τους.

Δεν ξέρω αν είναι  δίκιο αυτό, απληστία όμως είναι σίγουρα.

Κι όταν κάποια επιχειρηματική πορεία αρχίζει και στραβώνει ποιος φταίει; *Αυτός που παίρνει* τις λανθασμένες αποφάσεις ή οι εργαζόμενοι που υποχρεωτικά ακολουθούν;
Κι όταν οι εργαζόμενοι δεν παράγουν σε ικανοποιητικό επίπεδο, φταίνε οι εργαζόμενοι ή ο οργανωτής/manager/ιδιοκτήτης/CEO της ομάδας/επιχείρησης;

...Και τέλος αν σκεφτούμε το ρόλο των επιχειρήσεων σε θέματα κοινωνικής υπευθυνότητας, εκεί έχουμε ελάχιστες ουσιαστικές συμμετοχές.

Άρα:

Μήπως ένα μεγάλο μερίδιο ευθύνης το έχουν οι "μηχανοδηγοί" που οδηγούν σε τρελή κούρσα και μετά όταν εκτροχιάζεται το τρένο ζητάνε τη συμμετοχή και "βοήθεια" των πολιτικών (ρουσφέτια), των εφοριακών (λαδώματα) και των εργαζομένων (απολύσεις);

Μήπως είναι καιρός για αλλαγή νοοτροπίας και για *λιγότερη απληστία*; 
Γιατί ΟΛΟΙ δεν έχουμε την ίδια ευθύνη, όπως ΟΛΟΙ δεν έχουμε και τις ίδιες απολαβές.-

The crisis of Credit visualized

Το βρήκα ενδιαφέρον και το βάζω εδώ για να το δείτε. (via crisisofcredit.com )

The Crisis of Credit Visualized from Jonathan Jarvis on Vimeo.

Δεν φταίω εγώ!

Έχω βαρεθεί να ακούω για την κρίση, τα μέτρα, τις επιχειρήσεις που πέφτει η μετοχή τους, για τους άνεργους (που πληρώνουν τη "νύφη")...και άλλα που με "μαυρίζουν" πάρα πολύ. Και ανησυχώ για το τι μπορεί να ακολουθήσει. Και αναρωτιέμαι τι μπορώ να κάνω.
Εκτός όμως από κατάθλιψη με πιάνει και οργή. Δεν φταίω εγώ για όποια βλακεία, απατεωνιά, κακή εκτίμηση, άγνοια, αδιαφορία ή ό,τι άλλο έχει γίνει στο παρελθόν και φτάσαμε μέχρι εδώ. Δεν κλέβω την εφορία, δεν ήμουν ποτέ υπερχρεωμένη, δεν έχω διακινήσει μαύρο χρήμα, δεν παίζω στο χρηματιστήριο,  κάνω τη δουλειά μου όσο μπορώ καλύτερα....γιατί να την πληρώσω εγώ;
Μπορεί κάποιος να μου δώσει μια απάντηση;

Money as debt (2)

Πριν κάποιες μέρες, είχα κάνει το post για το video από το vimeo ,

το σχετικό με το τραπεζικό σύστημα, το οποίο και ξαφνικά "εξαφανίστηκε" από το vimeo (αναρωτιέμαι γιατί). Υπάρχει όμως στο google video, το οποίο και παραθέτω (και είναι και downloadable, για όποιον ενδιαφέρεται).




Ευχαριστώ τον Peter Nicolaides που με σχόλιο του με ενημέρωσε.

Money as debt -To τραπεζικό σύστημα με απλά λόγια

Κάποια πράγματα αξίζει να τα διαδίδουμε όσο γίνεται περισσότερο. Στο www.kepik.gr διάβασα ένα πολύ ενδιαφέρον post που περιείχε ένα video, το οποίο μεταγλώττισαν στα ελληνικά. Το παραθέτω γιατί πρέπει οπωσδήποτε να το δείτε.

Money as Debt (Greek Translation) from Alogo Skoufis on Vimeo.

H κρίση των τραπεζών

Image via WikipediaΆκουσα πριν λίγο τον γάλλο πρόεδρο Sarkozy να λέει οτι συμφώνησαν όλοι οι ηγέτες της Ευρώπης να υποστηρίξουν τις τράπεζες για να προλάβουν το χρηματοπιστωτικό πρόβλημα.
Κι αναρωτιέμαι: γιατί δεν υποστηρίζουν τα κράτη απευθείας όσους πολίτες ή επιχειρήσεις έχουν ανάγκη ;
Οι τράπεζες, χρόνια τώρα κάνουν "τα δικά τους". Ρισκάρησαν στο μαξιμουμ (επένδυσαν ακόμη και στο 'τίποτα' όπως φάνηκε). To Risk management έγινε σεμινάριο, ειδικό μάθημα...επιστήμη.
Το αποτέλεσμα έδειξε ότι 'την πάτησαν".
Ας ανοίξουν νέες τράπεζες (κόσμος θα δουλέψει και σε αυτές). Άς αλλάξει ο θεσμός των χρηματιστηρίων.
Γιατί πρέπει να υποστηριχθούν οι αποτυχημένοι; Δηλαδή αν ένας πολίτης ή μικρός επιχειρηματίας είχε την αντίστοιχη πορεία θα υποστηριζόταν;
Δεν πρέπει να 'τιμωρηθούν' για τα αποτελέσματά τους; Για παραδειγματισμό έστω; Κι αφού μας έδειξαν κι απέδειξαν στην πράξη την αποτυχία τους, αναρωτιέμαι αν θα υπάρξει η αναγκαία 'επιτήρηση'; Θα συνεχίσουν οι υπεροπτες χρηματιστές/επενδυτές/τραπεζικοί την ίδια πορεία; Γιατί 'παλιός γάϊδαρος νέα περπατησιά" σπάνια πετυχαίνει.
Κι αν αποτύχουν εκ νέου, τότε όλοι αντιλαμβανόμαστε ότι τα πράγματα θα είναι χειρότερα. Θα έχουν 'ξεπουπουλιάσει' και τα κράτη.
Πιθανώς να είναι αφελής η προσέγγιση μου αλλά κάποια πράγματα δυσκολεύομαι να τα καταλάβω.

Απληστία κι αισχροκέρδεια

Από το πρωί ακούω ειδικούς που καθησυχάζουν τους πολίτες αλλά αφήνουν κι ένα σχόλιο αμφιβολίας για το μέλλον, δηλαδή κρατάνε μια "πισινή".
Λογικό. Γιατί τους τελευταίους μήνες κανείς δεν είχε προβλέψει αυτή την κρίση. Το μέγεθός και την έκτασή της. Πρόσφατα έγραφε ο Α. Ανδριανόπουλος στο e-rooster:"Εχει πρόβλημα καμία από τις γνωστές και μεγάλες Τράπεζες; Κινδύνευσε ποτέ στην Αμερική η Bank of America, η Wells Fargo, η PNC Bank, η American Express; Η στην Βρετανία η Midlands, η Barclays, η Lloyds, η Westminster ; Ποιός είχε ακούσει ποτέ του την Northern Rock, την Bradford and Brinkley, την Freddy Mac η την Fenny Mae; Mοναχά οι καρχαρίες των παραγώγων και οι αποδέκτες των αεριτζήδικων οικιστικών δανείων ". Ε να που σήμερα ακούστηκαν και κάποια μεγάλα και γνωστά ονόματα να μπαίνουν στο χορό της κρίσης. Ήδη έχουμε 'συντονισμένη' μείωση των επιτοκίων κάποιων χωρών για να ηρεμίσουν τα πνεύματα.
Δεν με επηρεάζει άμεσα η κρίση (δεν έχω επενδύσεις), ανησυχώ όμως γιατί όταν πιάνει κακοκαιρία και σπάει η αλυσίδα, το καράβι που στουκάρει στο ντόκο μπορεί και να βουλιάξει. Και τα ναυάγια δεν συμβαίνουν μόνο όταν πιάνει κακοκαιρία αλλά κι όταν κάποιοι θέλουν να πάρουν τα ασφάλιστρα.
Γιατί η απληστία και η αισχροκέρδεια είναι το χόμπυ τους.
Τους βαρέθηκα.

Το αγγελιόσημο

Διαβάζω στο mediablog για τους τεχνικούς των Ρ/Τ Μέσων και δεν καταλαβαίνω γιατί μένουν απέξω οι τεχνικοί από τις ρυθμίσεις. Δεν ανήκουν/συμβάλουν στα ΜΜΕ; Κάτι μάλλον μου διαφεύγει...
Τελικά αυτό το αγγελιόσημο -μήλο της έριδος- μήπως να πηγαίνει στο ΙΚΑ; Εδώ που τα λέμε το πληρώνουν οι διαφημιζόμενοι, το κοστολογούν στο προϊόν, άρα το πληρώνουμε όλοι μας.

Το αγγελιόσημο ψηφίστηκε επί χούντας. Δείτε το νόμο ΕΔΩ

Οι Βουλευτές και οι επικοινωνίες τους

Τελικά επιβεβαιώθηκε ότι και η Βουλή απεικονίζει τη σύγχρονη ελληνική κοινωνία.
α) Λίγοι βουλευτές έχουν blogs και κάποιοι έχουν sites (Δείτε ΕΔΩ)
β) ΟΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟΙ δημοσίευσαν κάτι μόνο προεκλογικά. Ακόμη και οι bloggers (με εξαίρεση τους Ανδρουλάκη, Χατζηδάκη, Βενιζέλο, Πιπιλή) προεκλογικά κάτι μας είπαν. Μετά μας "έγραψαν".
γ) Σήμερα βγήκε στη φόρα το θέμα με τα χρέη για τα τηλέφωνα. Κινητά και σταθερά. Κατά μέσο όρο σύμφωνα με τους υπολογισμούς μου ο καθένας του χρωστάει γύρω στα 3.300€ για υπέρβαση σε διάστημα 20 μηνών. Δηλαδή περίπου 166€/μήνα. Κανείς δεν είχε την ευαισθησία να πληρώσει το χρέος του.
Παράλληλα θαυμάζω και την οργάνωση του Κοινοβουλίου. Δεν θα έπρεπε να έχει έτοιμο το 'σύστημα' για τέτοιες περιπτώσεις που να 'απαιτεί' τις επιπλέον δαπάνες από κάθε βουλευτή; Το άφησαν στη 'φιλοπατρία των Ελλήνων' και...παίξαμε και χάσαμε (περίπου 1εκ ευρώ).

Τί είναι τα δομημένα ομόλογα;

Όπως όλοι φαντάζομαι έχουμε παραζαλιστεί με το δομημένο ομόλογο. Τί ακριβώς είναι όμως αυτό το πολυδιαφημισμένο ομόλογο;
Μια πολύ απλή και κατανοητή επεξήγηση δείτε εδώ από τον καθηγητή Γ. Σταμάτη στο iospress.gr